Wensverhaal
Gisteren mochten wij weer een emotionele wens rijden. Rond 09.45 uur was het verzamelen in Zeist om vervolgens samen met verpleegkundige Valerie de ambulance te controleren en alles klaar te maken voor deze dag. Vervolgens op pad richting St. Antonius Ziekenhuis om daar onze wensvrager op te halen. We mochten gelukkig gebruik maken van de ambu-sluis, waardoor we niet lang buiten hoefden te zijn met de wensvrager.
Op de afdeling aangekomen kennis gemaakt met de wensvrager (die best wel gespannen was) en diens kleindochters, die met ons mee zouden rijden in de ambulance. Terwijl de verpleging bezig was met de laatste voorbereidingen voor het vertrek, spraken we wat met de kleindochters en kregen we meer te horen over de situatie van de wensvrager. Het was een treurig verhaal, omdat mijnheer vlak na het overlijden van zijn vrouw zelf moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Iets waar je in die situatie natuurlijk helemaal niet op zit te wachten. We hebben de wensvrager comfortabel op de brancard gelegd en gingen we met het hele gezelschap weer richting ambulance. Het was een kort ritje van Nieuwegein naar Utrecht en na een klein kwartiertje kwamen we aan bij #Crematorium #Domstede. Ook hier werden we netjes opgevangen.
Eenmaal binnen volgde een warm onthaal door de familie. Op eigen verzoek hebben de wensvrager overgetild van de brancard naar een rolstoel en werd hij vervolgens door zijn zonen verder naar de zaal gereden. Ook voor ons was een speciaal plekje in de zaal gereserveerd, zodat we zicht konden houden op de wensvrager. Het was een mooie plechtigheid waarbij veel foto’s werden getoond en een aantal mensen persoonlijke verhalen vertelden over hun moeder/oma/overgrootmoeder. Dit gaf ons best wel een beeld van deze zorgzame moeder en een oma die dol was op haar kleinkinderen. Het afscheid nemen viel mijnheer erg zwaar, maar na kort overleg wilde de wensvrager toch graag even naar de koffiekamer om daar nog samen te kunnen zijn met de familie. Nadat we gezamenlijk van een kopje koffie en een broodje hadden genoten, was het tijd geworden om weer terug te gaan richting Nieuwegein. Onder toeziend oog van de familie hebben we de wensvrager weer op de brancard geholpen en in de ambulance geladen. Zo stil en gespannen als mijnheer op de heenweg was, zo ontspannen leek hij nu te zijn tijdens de terugreis. Er werd achterin veel gesproken en ik hoorde af en toe ook een lachje. Dit tot groot genoegen van de kleindochter die bij mij voorin zat. Ze vertelde dat opa normaal best van een lolletje hield en dat het haar goed deed om hem nu weer even wat vrolijker te horen. Terug op de afdeling stond de verpleging al weer klaar om de zorg van ons over te nemen.
Nadat de wensvrager weer op bed lag, hebben we nog een gezamenlijke foto gemaakt, iedereen veel sterkte gewenst en afscheid genomen. Met een voldaan gevoel en een grote glimlach op het gezicht gingen we terug naar de ambulance om naar huis te gaan in de wetenschap dat we weer iets moois hebben kunnen betekenen voor wensvrager. Nou niet alleen de wensvrager maar voor de hele familie!
Wilt u de WensAmbulance Utrecht financieel steunen? Dan ontvangen wij graag uw gift op
NL 60 INGB 000 751 1590
Uw gift maakt “Een Wens Recht Uit Het Hart” Mogelijk.
Delen = LIEF!!
#Goeddoel #ANBI
