Wensverhaal
Een fantastisch verslag van een kleinkind ontvangen: "De wensrit van opa"
Mijn tante vertelde dat zij voor mijn opa een verzoek had ingediend bij de WensAmbulance Utrecht. Hij heeft vroeger met mijn oma in Den Haag gewoond en bij de (strand)politie gewerkt. Zij brachten nog regelmatig een bezoek aan Scheveningen, de laatste jaren ging dit echter niet meer wegens zijn gezondheid. Het leek mijn tante leuk om met behulp van deze stichting nog eenmaal een bezoek te brengen aan één van zijn favoriete plekken waar hij zoveel herinneringen heeft gemaakt.
Het verzoek werd snel in behandeling genomen en na aanvraag hoorden wij dat de benodigde vrijwilligers al binnen één week beschikbaar waren op een zonnige maandag. Mijn opa werd opgehaald door drie super vriendelijke en behulpzame vrijwilligers. Mijn oma ging mee in de ambulance, mijn tante, moeder, mijn zusje en ik reden hier achteraan.
De vrijwilligers van WensAmbulance Utrecht namen die dag het voortouw en hadden een programma voor mijn opa in elkaar gezet. De eerste stop was het politiebureau op Scheveningen. Een politieagent nam ons mee naar een vrije ruimte waar hij en mijn opa verhalen konden uitwisselen over de politie. Ook de wapenstok werd erbij gepakt, die had mijn opa vroeger niet! Er volgde nog een korte rondleiding en mijn opa was aanzienlijk onder de indruk. Dit bleek wel uit de anekdotes die hij met volle trots vertelde.
De volgende stop was bij de Koninklijke Nederlandse Reddingsmaatschappij (KMRM) aan het strand. Ook daar stonden enkele vrijwilligers van de KNRM paraat en we mochten met de strandwagen mee om een rit over het strand maken. Ook hier keek mijn opa met plezier naar het strand waar hij zoveel gelopen heeft. De mannen van de KNRM namen zoveel tijd voor mij en mijn familie, dit hadden wij allemaal niet verwacht.
Eenmaal op Scheveningen kun je De Pier eigenlijk niet overslaan, zo ook vandaag. De vrijwilligers hadden geregeld dat wij boven aan De Pier, bij restaurant Zilt, alle ruimte hadden zodat mijn opa kon genieten van het vrije uitzicht over het strand en de boulevard. Slapen deed hij niet, hij gaf zijn ogen de kost. Pizza’s bestellen en een drankje erbij, want we hadden ondertussen wel trek in eten. Eén van de vrijwilligers had als extra’s iets leuks voor mijn moeder geregeld, want vandaag was toevallig ook haar verjaardag. Zij mocht kiezen of zij wilde bungeejumpen vanaf De Pier, of naar beneden wilde zippen met de zipline. Laat dit nou net altijd op haar wensenlijstje hebben gestaan! Ze koos voor de zipline en ging met een grote glimlach naar beneden. Mijn opa keek vol trots hoe zij afdaalde richting de boulevard.
Als afsluiter van de dag, werd “de kers op de taart” veranderd in “ui op de haring”. Nog even langs de haven van Scheveningen zodat mijn opa een haring kon happen. Dat smaakte hem beter dan de pizza! Na inmiddels al 6 uur vermaak op Scheveningen volgde toen de weg terug naar huis.
Aan mijn opa werd gevraagd wat hij het mooiste vond deze dag. Zonder de aarzelen riep hij: ‘De zipline!’. Dit heeft veel indruk op hem gemaakt. Een stukje adrenaline waar zijn politiehart nog steeds sneller van gaat kloppen. Ook voor ons als familie heeft deze dag een onuitwisbare indruk gemaakt. We hadden van tevoren niet veel verwachtingen, maar deze dag heeft gegarandeerd al onze verwachtingen overtroffen: de tijd die voor werkelijk alles wordt genomen, de aandacht voor en omgang met mijn opa, het organiseren en regelen van het hele programma en zo kan ik nog wel doorgaan. De vrijwilligers doen dit werk echt met hart en ziel.
Het werk wat door deze stichting wordt gedaan is fantastisch. Ik hoop dat zij nog vele wensen in vervulling kunnen laten gaan, want zo’n mooie dag met dierbaren wens ik iedereen toe!
